فهرست اصلی

لوگوی ما

بازی قبلی

بازی بعدی

به پرسپولیس رأی دهید

آرشیو مطالب

آرشیو موضوعی

دوستان

آمار وبلاگ

روزنامه های ورزشی ایران

تبلیغات

خبرنامه و نظرسنجی

باشگاههای اروپایی

وب سایتهای ورزشی

2 سال از مرگ مجید سبزی ، گذشت

2 سال از مرگ مجید سبزی ، گذشت

مردی که تولد و مرگش در یک روز بود

مجید سبزی را خیلی ها با سریال به سوی افتخار می شناسند. یادش به خیر در آن سریال به قدری هنرنمایی کرد که راه را برای حضور دیگر فوتبالیست ها در سینما باز کرد. سبزی را شاید بتوان یکی از افتاده ترین ، مؤدب ترین و بهترین فوتبالیست های تاریخ فوتبال ایران دانست. مردی که خود را وقف تیم های پایه پرسپولیس کرد. مردی که حرمت پیشکسوت را نگه می داشت اما چه حیف که نه مسئولان تیم و نه هواداران پرسپولیس ، قدر او را ندانستند. مجید سبزی را اولین بار احمد خداداد در فوتبال ایران کشف کرد و او مدارج ترقی را در تیم های نوجوانان ، جوانان و بزرگسالان هما طی کرد. او با درخشش در تیم های پایه ای هما به تیم های ملی جوانان و نوجوانان ایران رسید. یک مقام سومی جام تخت جمشید به مربیگری مرحوم پرویز دهداری و نایب قهرمانی در جام حذفی کشور در سال 1356 ، از افتخارات او با پیراهن هما می باشد. بعد از آن ، او در سال 1358 به پرسپولیس پیوست و بازی در کنار هافبک های باتجربه و بزرگی چون علی پروین ، محمد مایلی کهن ، ضیا عربشاهی و حمید درخشان را تجربه کرد. هر چند با این کار او هم ذخیره نشین شد ، هم پیراهن تیم ملی ایران را از دست داد. مجید سبزی با پیراهن پرسپولیس به چند قهرمانی و نایب قهرمانی باشگاه های تهران و جام حذفی تهران رسید. او در سال 1364 ، رسماً از فوتبال به عنوان بازیکن ، خداحافظی کرد.

بعد از آن او در یک شرکت مشغول به فعالیت شد و در سال های 1375 و 1376 ، در سریال به سوی افتخار ، هنرنمایی کرد. با حضور علی پروین در پرسپولیس ، مسئولیت تیم نوجوانان پرسپولیس ، به او رسید و او شاگردان بسیاری را به فوتبال ایران معرفی کرد که در حال حاضر در سطح اول فوتبال ایران ، فعالیت می کنند. او به مدت 9 سال در تیم نوجوانان پرسپولیس ، بدون هیچ چشمداشتی کار کرد. سبزی ، در چهارم بهمن ماه سال 1384 ، پس از خروج از باشگاه پرسپولیس ، دچار حمله قلبی شد و به بخش C.C.U بیمارستان قلب شهید رجایی منتقل شد و پس از 14 روز ، در 47 سالگی و در سالروز تولدش ، درگذشت. در مورد او گفتنی است که پیکر پاکش همزمان با عاشورای حسینی آن سال در روز 20 بهمن 1384 ، از مقابل درب اصلی مجموعه ورزشی شهید شیرودی ، تشییع شد. سرنوشت مجید سبزی ، شباهت زیادی به مرحوم محراب شاهرخی داشت ، چرا که هر دو در سینما هنرنمایی کردند (مرحوم محراب شاهرخی در فیلم علف های هرز ، بازی کرد) ، هر دو در ماه بهمن ، فوت کردند ، هر دو در دهه پنجم زندگی شان از این دنیا غروب کردند و هر دو از خوش اخلاق ترین فوتبالیست های تاریخ فوتبال ایران بوده اند.

بیوگرافی مرحوم مجید سبزی

تاریخ و محل تولد : 18 بهمن 1337 ، خیابان اسکندری تهران

تاریخ و محل مرگ : 18 بهمن 1384 ، بیمارستان قلب شهید رجایی تهران

علت فوت : حمله قلبی در تاریخ 4 بهمن 1384 و سپس سکته مغزی

وضعیت تأهل : متأهل دارای یک پسر 21 ساله به نام شهرام

خداحافظی از فوتبال : در سال 1364 با پیراهن پرسپولیس

تیم های او : نوجوانان ، جوانان و بزرگسالان هما ، تیم های ملی نوجوانان و جوانان ایران ، پرسپولیس

شاگردان معروف او : میلاد نوری ، میلاد میر ترابی ، امیر حسین فشنگچی ، احسان خرسندی ، علی امیری ، محسن میرابی ، علیرضا حقیقی ، محمد پروین ، وحید طالب لو ، هادی عقیلی و علی قربانی و ...

افتخارات ورزشی : سومی جام تخت جمشید با هما ، نایب قهرمان جام حذفی کشور با پیراهن هما در سال 1356 ، قهرمان باشگاه های تهران در سال 1361 با پیراهن پرسپولیس ، نایب قهرمان باشگاه های تهران در سال های 1360 و 1362 با پیراهن پرسپولیس ، نایب قهرمان جام حذفی تهران در سال 1360 با پیراهن پرسپولیس ، قهرمان جام حذفی تهران در سال 1361 با پیراهن پرسپولیس ، نایب قهرمان جوانان آسیا با پیراهن تیم ملی جوانان ایران.

شغل های او : حضور در یک شرکت در اولین سال های بعد از خداحافظی از فوتبال ، حضور در سینما و بازی در سریال به سوی افتخار در سال های 1375 و 1376 ، مربی نوجوانان پرسپولیس ، دبیر ورزش و معاون دبیرستانی غیر انتفاعی ، یکی از بانیان تیم هنرمندان ایران و بازی در این تیم.

6 سال از مرگ دکتر عباس اکرامی (مؤسس باشگاه شاهین) گذشت

6 سال از مرگ دکتر عباس اکرامی (مؤسس باشگاه شاهین) گذشت

دقیقاً روز از دنیا رفتن دکتر عباس اکرامی یادم نیست ولی به خاطر دارم که در روزهای ابتدایی بهمن ماه سال 1380 ، پس از آنکه 91 سال از خداوند عمر گرفتند ، از این دنیا رفتند. و چه بهتر که نیست تا ببیند که بر سر فرزند او یعنی شاهین بزرگ چه آورده اند ؛ شاهینی که در حال حاضر غیر از یک نام بزرگ ، دیگر هیچ ندارد. شاهینی که به خاطر بزرگی اش منحل شد و تا چند سال بعد از آن که به شهباز تغییر نام داد ، هیچ اثری از این باشگاه بزرگ در ورزش کشور ، وجود نداشت. بله امروز نه مؤسس شاهین یعنی دکتر عباس اکرامی پیش ماست نه مؤسس پرسپولیس یعنی علی عبده ؛ ولی نام پرسپولیس همچنان بر تارک فوتبال ایران می درخشد. 6 سال پیش ، در همین روزها بود که یکی از سلاله این بزرگان خاطره ساز یعنی دکتر عباس اکرامی ، تمام شد. کسی که در لندن دور از چشم همه شاگردانش بر سر میز معروف شام آخر نشست و ترانه معروف خداحافظ زندگی و نمی دانم شاید هم نفرین بر این زندگی را سر داد. دکتر اکرامی زمینه ساز حیات پرسپولیس بود. دکتر اکرامی زمینه ساز زندگی خواب ها بود و مرگ رنگ ها و مثل سهراب ، تابلوی سفید ، می کشید به رنگ پرنده خوش بال شاهین بزرگ. دکتر اکرامی برای من دلبستگی روحی به وجود نیاورد. من مثل بسیاری از هواداران پرسپولیس که از قدیم با غم و شادی بزرگان پرسپولیس غمگین و شاد می شدند ، نمی دانستم غم و شادی دکتر اکرامی چه زمانی است ولی درک می کنم و می دانم که وقتی قرار است حاصل عمر تو که باشگاه شاهین است را به علت ممتاز بودن مهر و موم کنند ، دلم تا چه اندازه غصه دار می شود. دکتر اکرامی چنین شاهینی را به ثمر رساند. شاهین آماتوری که بچه های آن برای حضور در ورزشگاه پول می دادند. در نظر بگیرید امیر عراقی ها و امیر آقا حسینی ها و مهدی نصیر اوغلی و بهشتی ها و ایرج حاتم ها و نادر افشارها را که برای انجام بازی نه تنها پول نمی گرفتند که حتی پول حضور در ورزشگاه را می پرداختند و بلیت نیز تهیه می کردند و در ورزشگاه حاضر می شدند. شاهین با این فرهنگ در فوتبال ایران نفس کشیدن را آغاز کرد. دلم برای جوانان اول نسل شاهین که پیراهنشان یک عرق گیر سفید بود می سوزد. دلم برای فوتبال امروز ایران که آن اسطوره های به یاد ماندنی را فراموش کرده است ، می سوزد. کاش اطلاعات من از فوتبال شاهین دکتر اکرامی بیشتر بود و آنگاه می توانستم به اندازه شایسته از او بنویسم. پیکر پاک مرحوم دکتر عباس اکرامی بنا به وصیتش از ورزشگاه پیر امجدیه (شیرودی) ، در حالی که جوان هایی از شاهین در حالی که پیراهن این باشگاه را بر تن داشتند و تابوت او را حمل می کردند ، در روز جمعه 26 بهمن 1380 تشییع شد.

اطلاعاتی در مورد شاهین

شاهین باشگاهی بود که در سال 1320 به دست یک معلم به نام دکتر عباس اکرامی با همکاری و همراهی گروهی از بهترین جوانان کشور که عمدتاً دانشجو بودند ، بنا نهاده شد و مفاخر بزرگی چون امیرمسعود برومند ، امیر عراقی ، شکیبی ، فاخری ، انصاری ، دکتر نادر افشار ، مرحوم پرویز دهداری ، حسینعلی کلانی ، جعفر کاشانی ، همایون بهزادی ، حمید شیرزادگان و ... تربیت کرده و به جامعه فوتبال ایران تقدیم نمود. شاهین دارای 402 تیم جوان با 62 شعبه در سطح کشور بود که دکتر اکرامی این تیم را بر پایه 3 اصل (اخلاق ، تحصیل و علم و ورزش) استوار ساخته بود. شاهین در آن روزگار ، تنها دفتری بود در ورزشگاه امجدیه (شیرودی فعلی) که بازیکنانش برای تعلیم در آنجا گرد هم می آمدند. این باشگاه برای اولین بار آموزش فوتبال را به صورت کتابی و از روی اصول ، شروع کرد و نخستین جزوه آموزشی را که در بر گیرنده اصول ورزش فوتبال بود و با استفاده از منابع جهانی تهیه و تنظیم گشته بود ، جهت یادگیری در اختیار اعضای خود قرار داد. بی درایتی و عدم دور اندیشی مدیران وقت باشگاه و کج سلیقگی و انفعال دستگاه ورزش وقت کشور ، دست به دست هم داد و باعث شد بدلیل پاره ای مسائل بعد از بازی این تیم با تهرانجوان در هفته دهم (در تاریخ 16/4/1346) این باشگاه منحل گردد.

2 خاطره ، ازمرحوم دکتر عباس اکرامی

خاطره اول : همایون بهزادی تعریف می کند که روزی زودتر از مدرسه خارج می شود تا سر وقت بر سر تمرین تیم شاهین حضور یابد ، تمرین ساعت 00/16 برگزار می شد و مدرسه همایون ساعت 15/16 تعطیل می شد. دکتر اکرامی به سوی همایون می آید و هیچ کس نمی تواند پیش بینی اتفاقی که چند لحظه بعد می افتد را بکند. اکرامی می آید و یک سیلی محکم بر صورت همایون می کوبد و دنیا روی سر او همچون آوار فرو می ریزد ! چرا ؟! دکتر لب به سخن می گشاید ؛ پسر تو چرا حالا سر تمرین آمدی ؟ و همایون 17 ساله در سال 1337 می گوید که دکتر! شما فرمودید که تمرین ساعت 00/16 است و اکرامی پاسخ می گوید ؛ آری! من گفتم که تمرین ساعت 16 است اما نه برای تو ، برای کارمندان اداره ها و مردانی که عضو شاهین هستند و می توانند در این ساعت به تمرین بیایند و دکتر عتاب می کند که : پسرم تو نباید می آمدی و اندکی نرمش که : عزیزم تو ابتدا باید به تحصیلات بپردازی. ما در شاهین فوتبالیستی که تحصیلات عالی ندارد را نمی خواهیم! تو ابتدا باید اخلاق فوتبال را داشته باشی و سپس تحصیلات و دانش داشته باشی و در نهایت فوتبالیست خوبی باشی. این حرف ها در گوش همایون اثر می کند. 17 سال بعد در حالی که سن همایون دو برابر شده است. داستان هایی پیش می آید. علی عبده مدیرعامل وقت پرسپولیس که روزی شاگرد دکتر عباس اکرامی بوده است به همایون می گوید : فلانی ما که هر چه می گوییم شما می گویید دکتر اکرامی ، مگر دکتر اکرامی برای شما چه کرده ؟! و همایون که 17 سال قبل خود را به خاطر می آورد می گوید : اگر ما امروز بگذاریم که شما و یا هر کس دیگری از اکرامی بد بگویید ، فردا اجازه خواهیم داد تا از شما بد بگویند.

خاطره دوم : همایون بهزادی در روز تشییع پیکر مرحوم دکتر عباس اکرامی ، با حرف های خود هر چه بیشتر دل حاضران را غصه دار کرد. از جمله ی این مطالب که بسیار جالب بود ؛ ذکر بخشی از آخرین صحبت های مرحوم دکتر اکرامی خطاب به همسرش بود ، او گفته بود : « اگر بمیرم و دوباره به این دنیا بیایم ، یکبار دیگر همین راه را ادامه خواهم داد ». بهزادی پس از اشاره به این مطلب گفت : « مرحوم دکتر اکرامی سه بار مرد ؛ یکبار وقتی شاهین را منحل کردند ، بار دیگر وقتی از فوتبال خداحافظی کرد و آخرین بار زمانی که همه ما را در اندوه وداع خود فرو برد ... ». اما حالا باید این مطلب را اضافه کنیم که دکتر اکرامی ، چهار بار مرد و این یکبار دیگر به دوره ی جدید فوتبال ما بر می گردد که اثری از مکتب راستین او در آن باقی نمانده است.

15 سال از مرگ عمو محراب (شاهرخی) گذشت

15 سال از مرگ عمو محراب (شاهرخی) گذشت

مطمئناً پرسپولیس روزهای تلخ و شیرین فراوانی داشته است ؛ روزهایی که در ذهن هواداران ماندگار شده است. روزهای 16 شهریور 1352 (برد 6 – 0 مقابل تاج) ، 20 تیر 1376 (برد 3 – 0 مقابل استقلال) ، 20 تیر 1378 (برد 2 – 1 مقابل استقلال در فینال جام حذفی) ، 26 مهر 1370 (برد 1 – 0 مقابل المحرق بحرین در فینال جام در جام آسیا) ، 15 بهمن 1350 (برد 4 – 1 مقابل تاج) ، 25 خرداد 1365 (برد 3 – 0 مقابل استقلال) ، 13 دی 1377 (برد 4 – 0 مقابل پاس) ، 9 شهریور 1363 (برد 8 – 1 مقابل راه آهن) و ... از بهترین روزهای پرسپولیس بوده است. از آن طرف روزهای 13 دی 1380 (شکست 3 – 1 مقابل پاس) ، 3 دی 1386 (شکست 3 – 0 مقابل پاس در جام حذفی) ، 6 مرداد 1374 (شکست 3 – 1 مقابل استقلال) ، 27 فروردین 1372 (شکست 1 – 0 مقابل نیسان ژاپن در فینال جام در جام آسیا) ، 31 مرداد 1348 (شکست 3 – 1 مقابل تاج) ، 5 اردیبهشت 1354 (شکست 3 – 1 مقابل تاج) ، 18 اردیبهشت 1356 (شکست 3 – 0 مقابل تاج) و ... از بدترین و تلخ ترین روزهای پرسپولیس بوده است. اما شاید 12 بهمن 1371 بدترین و تلخ ترین روز در تاریخ پرسپولیس باشد. روزی که هم قهرمانی لیگ آزادگان را در ضیافت شوم پنالتی تقدیم پاس کردیم و هم یکی از بزرگترین و ماندگارترین یاران پرسپولیس را از دست دادیم بله عمو محراب را ... دو تیم پرسپولیس و پاس در فینال لیگ دوم آزادگان در آن روز مقابل هم صف آرایی کردند و در حالی که تلاش دو تیم در 120 دقیقه با نتیجه تساوی (1 – 1) به پایان رسید دو تیم به استقبال ضربات پنالتی رفتند که با درخشش بهزاد غلامپور سنگربان پاس ، این تیم پاس بود که موفق شد قهرمان لیگ دوم آزادگان شود تا پرسپولیسی ها با غمی فراوان ، آن روز را سپری کنند اما این پایان کار نبود چرا که درست چند ساعت بعد از بازی در آخرین ساعات شب ، محراب شاهرخی نیز چهره در خاک فرو کشید تا تلخ ترین روز تاریخ پرسپولیس رقم بخورد. محراب آدم خیلی خوبی بود. او در عین فقر آدم بی نیاز و لوطی منشی بود. آدمی بود که خوشی را در خوشبختی دیگران جستجو می کرد. او آدمی خودآزار بود برای اینکه دیگران را در آسایش ببیند. شاید پرسپولیسی های جوان ، این بزرگمرد پرسپولیسی را به درستی نشناسند برای همین بیوگرافی نسبتاً کاملی از عمو محراب را در ادامه برایتان ذکر می کنیم.

محراب شاهرخی متولد شهر اهواز در سال 1322 دیده به جهان گشود. شروع فوتبالش از کلوپ شنای اهواز بود. در بیست سالگی برای اولین بار به تیم ملی فرا خوانده شد و 16 بازی ملی انجام داد. بعد از آن به تیم شاهین تهران پیوست و همبازی مردانی چون ناصر ابراهیمی ، برادران وطنخواه ، حمید شیرزادگان ، حمید جاسمیان ، هادی طاووسی ، جعفر کاشانی ، همایون بهزادی و ... شد. در سال 1964 به همراه تیم ملی موفق به صعود به المپیک شد. در یکی از سفرهای تیم ملی به شوروی سابق برای انجام یک دیدار دوستانه در آستانه المپیک 1964 توکیو ، حسین مبشر رئیس فدراسیون وقت که خود یک دارایی چی قدیمی بود ، مدیر باشگاه دارایی را به عنوان مسئول تیم راهی سفر کرد و به جای او عزت وطنخواه بازیکن تیم شاهین را از ترکیب کنار گذاشتند. این اتفاق باعث شد تا دیگر بازیکنان تیم شاهین در تیم ملی که شامل حمید برمکی ، حمید شیرزادگان ، حمید جاسمیان ، همایون بهزادی و محراب شاهرخی بودند ، در آستانه سفر ، از سفر به همراه تیم ملی به شوروی خودداری کنند. در پی آن فدراسیون آنان را به مدت یک سال از حضور در میادین داخلی و خارجی محروم کرد و پروانه باشگاه شاهین را نیز به مدت دو سال توقیف کرد. در سال 1345 در پی یک اختلاف از شاهین جدا شد و به دارایی تهران پیوست. بعد از انحلال شاهین و تشکیل تیم پرسپولیس به جمع یاران سابق پیوست. وی در پرسپولیس به یکی از یاران ثابت و تأثیر گذار تیم بدل شد. او به مدت 6 سال در پرسپولیس بازی کرد. در سال 1353 ، مسئولین پرسپولیس ، به منظور جوان سازی تیم ، او و چند بازیکن دیگر (از جمله هادی طاووسی ، جعفر کاشانی ، همایون بهزادی و ...) را از تیم کنار گذاشتند. کلاً او با لباس پرسپولیس ، 8 بار مقابل تاج بازی کرد که 2 برد ، 3 تساوی و 3 باخت در کارنامه بازیگری او مقابل تاج ثبت شده است. بعد از آن محراب شاهرخی به تیم شهباز که همان شاهین سابق بود رفت. او در دوران بازیگری به یک قهرمانی با پیکان در سال 1348 و دو قهرمانی با پرسپولیس در لیگ های تخت جمشید 1350 و 1352 رسید. بلافاصله بعد از دوران بازیگری به همراه ناظم گنجاپور هدایت تیم شهباز را که به لیگ دسته اول تخت جمشید صعود کرده بود بر عهده گرفت. در سال 1355 در یک فیلم سینمایی به نام علف های هرز بازی کرد. او بعد از عزیز اصلی دومین بازیکنی از پرسپولیس بود که در یک فیلم سینمایی بازی می کرد. در تابستان 1356 ، بعد از آنکه مربیانی چون ایوان کونوف و منصور امیر آصفی در پرسپولیس ناکام ماندند به پرسپولیس آمد و تا سال 1360 هدایت پرسپولیس را بر عهده گرفت. در این 4 سال ، پرسپولیس تنها در دو جام لیگ پنجم تخت جمشید و جام شهید اسپندی شرکت کرد که به ترتیب به مقام نایب قهرمانی و قهرمانی دست یافت تا شاهرخی کارنامه ای موفق با پرسپولیس داشته باشد. همچنین او 4 بار به عنوان مربی پرسپولیس مقابل استقلال و تاج مربیگری کرد که به یک برد ، 2 تساوی و یک باخت دست یافت. با ظهور علی پروین که آن روزها به اسطوره بی چون و چرای هواداران پرسپولیس تبدیل شده بود ، محراب شاهرخی در بهمن 1360 از مربیگری پرسپولیس استعفا کرد تا علی پروین جانشین او شود. در سال 1363 دوباره مربیگری شاهین را بر عهده گرفت اما مسابقات آن سال نیمه تمام ماند. شاید وقتی مرحوم پرویز دهداری در دوم آذر 1371 دیده از جهان فرو بست ، محراب شاهرخی نتوانست غم استاد و همبازی سابق خود در شاهین را بیشتر از این تحمل کند و 70 روز بعد از مرگ دهداری او هم در 12 بهمن 1371 ، دار فانی را وداع گفت. گفتنی است او در شهر تهران فوت کرد و پیکر پاکش در قطعه بیست بهشت زهرا به خاک سپرده شد. او در دوران فوتبالش به عمو محراب و بمب سیاه فوتبال ایران (به علت پوست تیره اش و شوت های سنگین و وحشتناکش) شهرت یافت.

حمید شیرزادگان (حمید پا طلایی) درگذشت

حمید شیرزادگان (حمید پا طلایی) درگذشت

خبر خیلی کوتاه و دردناک بود. پاطلایی فوتبال ایران درگذشت.

حمید شیرزادگان بازیکن پیشین شاهین و تیم ملی فوتبال کشورمان صبح امروز به دنبال مدت ها تحمل درد و رنج بر اثر بیماری سرطان پیشرفته ی معده و روده در بیمارستان آپادانا تهران دیده از جهان فروبست.

باورش سخت است ولی باید بپذیریم. ستاره ی سالیان دور پرسپولیس دار فانی را وداع گفت. شاید در این روزهای آخر زندگی اش به این فکر می کرد که دنیا و آدم هایش چقدر بی معرفت هستند. او که روزی وقتی پا به ورزشگاه می گذاشت تمام طرفداران یکصدا او را فریاد می زدند و با شعارحمید  پا طلایی او را شرمنده ی خود می کردند در این روزهای آخر زندگی اش یکه و تنها در بستر با بیماری مبارزه می کرد و غیر از همایون بهزادی ، سر طلایی پرسپولیس کسی را دور و بر خودش نمی دید. شاید او پیش خودش سوال می کرد کجایند آنهایی که مرا در ورزشگاه صدا می کردند و برایم هلهله بپا می کردند ولی مطمئناً گله ی او از طرفداران نبود بلکه از دوستانی بود که مطمئناً در چند روز آینده برای ابراز وجود هم که شده پیدایشان می شود. وقتی شیرزادگان برای درمانش به خارج از ایران رفت شاید هیچ کس تصور نمی کرد او به این زودی از بین ما برود ولی او نیز رفت تا ما تنهاتر شویم.

روحش شاد. یادش گرامی.

بیوگرافی حمید شیرزادگان (حمید پا طلایی)

19 اسفند 1319 در محله سنگلج تهران متولد شد. فوتبال را از سال های ابتدایی دهه30 زیر نظر مربیانی مثل اکبر کیا حسن فاخری، ابتهاج و مسعود برومند در تیم های زیر گروه شاهین مثل کولاک و سیمرغ آغاز کرد و در سال 1336 برای اولین بار در ترکیب تیم بزرگسالان شاهین حضور یافت. وی فوتبال حرفه ای خود را از باشگاه شاهین آغاز کرد و بعد به پرسپولیس پیوست و پس از حضور در آمریکا و بازی در تیم کیکرز بالتیمور ، به ایران بازگشت و تیم نفت تهران را بنیان گذاشت تیمی که از وجود مایلی کهن، فرزام نیا و... به عنوان بازيكن بهره می برد.. علت حضور او در آمریکا ادامه تحصیل همراه همسرش خانم سیمین اکرامی بود که در آن جا فوق لیسانس مدیریت مالی گرفت. او اولین بازیکن ایرانی بود که با یک تیم خارجی قرارداد حرفه ای بست. به واقع حمید شیرزادگان اولین لژیونر فوتبال ایران بوده است. مردی که پنج سال در تیم های آمریکایی بازی کرد. سال 1970 به ایران بازگشت و بعد از انقلاب راهی امارات شد و چهار سال مربیگری تیم الامارات را برعهده گرفت و بعد هم به تیم پرسپولیس بازگشت و دو سال مربی این تیم بود.درخشش فوق العاده او در تیم شاهین و زیر نظر تعالیم اخلاقی مرحوم دکتر عباس اکرامی باعث شد تا دروازه های فوتبال ملی در سال 1338 به روی وی باز شود.  پیراهن تیم ملی را در 19 سالگی بر تن کرد. وی که معروف به "پاطلایی" فوتبال ایران بود ، از سال 1338 تا 1345 در عضویت تیم ملی کشورمان بود.  در مسابقات مقدماتی المپیک 1964 توکیو با هفت گل آقای گل شد. بعد از پایان محرومیت یک ساله او و یاران شاهین مثل حمید جاسمیان، همابون بهزادی، مرحوم محراب شاهرخی و ... در سال 44 و در میان استقبال شادروان غلامرضا تختی، همایون بهزادی و ده هزارهوادار مشتاق به ایران برگشت و کسوت ملی خود را یکسال بعد خاتمه داد. 14 بازی ملی در کارنامه خود دارد و در سال 1345 از بازی در تیم ملی خداحافظی کرد. بهترین بازی زندگی ورزشی او مقابل عراق در مسابقات مقدماتی المپیک 1964 بود که سه گل از چهار گل ایران را به ثمر رساند.

وبلاگ هواداران تیم پرسپولیس نیز عرض تسلیت خود را به همسر آن مرحوم خانم سیمین اکرامی و دختر آن مرحوم خانم گلین شیرزادگان و همچنین تمامی طرفداران پرسپولیس و جامعه ورزش کشور ابلاغ می نماید.

در ضمن مراسم تشییع پیکر مرحوم شیرزادگان صبح روز یکشنبه از مقابل درب ورزشگاه شیرودی تهران برگزار خواهد شد و پیکر آن مرحوم در قطعه نام آوران بهشت زهرا به خاک سپرده خواهد شد.